انتحار تأسفبار فردوسی پور در گفتگو با کاپیتان تیم ملی
فردوسی پور در سالهای اجرای برنامه ۹۰ هم بارها ثابت کرده بود که چندان برای مواجهه با وضعیتهای بحرانی درایت ندارد. در فقره ناآرامیهای اخیر نیز، او در کنار بسیاری دیگر از شهرههای مجازی بدون اینکه ملاحظات امنیتی یا فشارهای دولتهای خارجی در آشوبهای پاییز را ببیند، موضعی همسو با بدخواهان ایران اتخاذ کرده است.
عادل فردوسی پور در مصاحبه با جهانبخش با فیگور نمایشی اعتراض، علیرضا جهانبخش و دیگران را زیر بار نقد میگیرد که چرا و به چه دلیل در دیدار مقابل ولز، ملی پوشان سرود ملی خواندهاند؟ یا چرا پس از گلزنی خوشحالی پس از گل داشتهاند. در نمایش فردوسی پور از همان ابتدا میتوان هیجانات کنترل نشده او به عنوان نماینده خیالی طبقهای که او «مردم» میخواند را در مقابل کاپیتان تیم ملی دید. نماینده طبقهای که در ماههای اخیر ثابت کرد مواضع رادیکالش افقی جز جنایت، خونریزی و برهم زدن امنیت ملی در پی ندارد.
در حقیقت فردوسی پور در این گفتگوی یک ساعته که - که هیچکدام از اصول و قواعد یک گفتگوی رسانهای در آن رعایت نمیشود - با ترسیم و خلق یک فضای دوقطبی و تهاجمی، جهانبخش و دیگر ملی پوشان ایرانی را در صفی غیر از صف عموم مردم دسته بندی میکند. کینهجویی و خصومت کلامی فردوسی پور در گفتگو با کاپیتان تیم ملی تا جایی پیش میرود که او جهانبخش را در قامت مدعی العموم به علت شادی پس از گل ملی پوشان، دیدار با رئیس جمهور و یا عدم بستن بازوبند مشکی مؤاخذه میکند.
فردوسی پور در سالهای اجرای برنامه 90 هم بارها ثابت کرده بود که چندان برای مواجهه با وضعیتهای بحرانی درایت ندارد. در فقره ناآرامیهای اخیر نیز، او در کنار بسیاری دیگر از شهرههای مجازی بدون اینکه ملاحظات امنیتی یا فشارهای دولتهای خارجی در آشوبهای پاییز را ببیند، موضعی همسو با بدخواهان ایران اتخاذ کرده است. او که سالهاست در قامت تهیه کننده به همکاری با سازمان صداوسیما مشغول است، همسو با رسانههای فارسی زبان وابسته به دولتهای خارجی، برای ابراز خشم نمایشی خود نسبت ملی پوش تیم ملی، پشت اصطلاح عوامفریب «مردم» سنگر گرفته است.
بازجویی فردوسی پور از علیرضا جهانبخش، تأییدی بر نظر موافقان حذف برنامه 90 از آنتن تلویزیون نیز بود؛ آنها معتقد بودند فردوسی پور تربیون یک برنامه ورزشی را به سکوی انتشار مواضع سیاسی تبدیل کرده است. او که سالها در قامت مجری یک برنامه ورزشی به دوقطبیهای جامعه دامن زده بود و عامدانه فضای حاکم بر ورزش را سیاسی میکرد، در گفتگو با جهانبخش نیز بر روی همین نکته تأکید میکند: اولویتاش فوتبال نیست.
